Bieruń - opis, położenie, historia

Bieruń - opis, położenie, historia

Bieruń to miasto w województwie śląskim, wchodzące w skład powiatu bieruńsko-lędzińskiego, położone przy granicy województwa śląskiego i małopolskiego, którą stanowi Wisła.
Bieruń wspólnie z Lędzinami, Imielinem, Bojszowami oraz Chełmem Śląskim tworzy powiat ziemski. Siedziba Starostwa oraz znaczna część agend powiatowych znajduje się w Bieruniu, który jest największą, pod względem liczby mieszkańców, powierzchni oraz zgromadzonego potencjału, gminą powiatu.

Początki osady sięgają zamierzchłych czasów, kiedy w krainie bagien i niedostępnej gęstwy leśnej, pokrojonej licznymi rzekami i rzeczkami pojawili się pierwsi ludzie. Dogodne warunki do osiedlania się istniały tu jednak tylko na wyniosłych wzgórzach wapiennych np. na Klimotku, na górze Gamrat oraz na wysokich brzegach Przemszy, Gostynki i Białej (dziś Mlecznej).

Na początku XIII wieku, a wiec w okresie dużego ożywienia wymiany towarowej spowodowanej rozwojem rzemiosła, na historycznej Ziemi pszczynskiej znajdowały sie trzy
strażnice na kopcach: w Pszczynie (1303 r.), Mikołowie (1222 r.) i Bieruniu.

Bieruń jako już podupadła osada grodowa, ale wciąż strategicznie ważna, bo położona na
wschodnich rubieżach księstwa - przywileju miasta nowo ustrojowego doczekał się dopiero w 1387 roku.

Bieruń otrzymał prawa miejskie w 1387 od księcia opawsko-raciborskiego Jana II Żelaznego. Akt ten polegał na nadaniu praw wójtowskich Kusowiczowi za jego długoletnią wierną służbę.